Scienta Nova

1006 Het ‘suikeroom syndroom’ van HAK

Gepubliceerd op 8 februari 2010 door IJsbrand Velzeboer

Met reclames en hun bedrijfsimago zet Hak altijd de gezondheid van hun consument op de eerste plaats. Argeloos neusde ik op hun website, zie ik iets wonderbaarlijks:

Hak heeft een paar suikerklontjes teveel in de rode kool gedaan. Van deze 'groente' krijg je haren van in je keel. Zo zoet is dat spul tegenwoordig.

Rode Kool met Cranberry

Voedingswaarde per 100g:

Energie:

61 kcal

Eiwit:1 g

Vet:0 g

Koolhydraten:14 g, waarvan suikers 13 g

Vezels:2 g

Natrium: 0,4 g

Er zit in deze pot meer suiker per 100g dan in Cola. Dat is in deze tijd niet echt gezond in mijn ogen. Hiermee beschadigen ze zowel het gezonde imago van het bedrijf, de cranberry en de rode kool. Daarnaast staan er een leuk aantal cranberries op de verpakking waarvan er maar een miezerige 1% van in zit.

Hak. Onze nationale trots. Nog zoeter dan Cola. Leuk nieuws voor de diabetespatiënten. Een hapje rode kool en dan met gillende sirenes wegens een acute hyperglycemische aanval naar het ziekenhuis afgevoerd worden.

Waar die cranberries goed voor zijn? Wellicht het conserveermiddel Benzoëzuur dat van nature in ruime mate voorhanden in de rode kool.

Al dat extra suiker maakt het product ook extra bederfelijk nadat het geopend is.

Toch wel makkelijk zo’n technologisch doordacht product.

Nee Hak, jij steunt wellicht onze suikerindustrie hiermee, maar de consument zit toch wel op meer gezonder producten te wachten.

Een echte suikeroom heeft het beste voor met zijn familie.

Of niet soms?

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Kort actueel voedsel, Onze gezondheid

1004 Heineken uit de smaak?

Gepubliceerd op 24 januari 2010 door IJsbrand Velzeboer

Dit najaar van 2009 is mij opgevallen dat de smaak van Heineken dramatisch veranderd is. Er is een klassiek smaakgebrek waarneembaar waar Warsteiner al vele jaren mee worstelt. Dat bier heeft een uitgesproken postzegellijm syndroom. De ‘Königin’ heeft een afdronk die mij zeer sterk doet denken aan de smaak van ouderwetse gegomde postzegels en enveloppen die rijkelijk voorzien waren van een laagje gom afkomstig van beenderlijm. Als kind likte ik graag aan enveloppes en postzegels, tot grote ergernis van mijn vader die steeds afgelebberde postzegels in zijn bureau vond. Heerlijk vond ik dat. Het gaat nu een stuk beter met mij…

Deze 'long neck' is gefotografeerd in Vietnam. In dat land misstaat de rode ster zeker niet.

Dit postzegellijm syndroom wordt veroorzaakt als bier naar mijn bescheiden mening te lang wordt doorgekookt, nadat de hop erbij is gedaan. Het doorkoken heeft een ander mooi effect: De ongewenste luchtjes worden weggewerkt. Het kan zijn dat er naast gerst ook andere ingrediënten aan het bier toegevoegd worden om de kostprijs te drukken. Zo kan een deel van het dure gerst vervangen worden door andere zetmeelhoudende producten zoals tapioca, tarwe, rijst en zelfs maïs. Vaak wordt in tropische landen veel van dergelijk ‘ongemout’ toegepast.

Heineken zit momenteel dichtbij dat smaakprofiel waarbij ik vermoedens krijg dat er weer ongemout gebruikt wordt.

Het blijft een uitstekend biertje overigens maar men verkeert momenteel in een smaakdip.

Het kan ook zijn dat mijn twee favoriete Heineken cursisten, ‘het echtpaar Flier-Doorn’ ander werk doet. Nadat zij bij mij drankentechnologie gevolgd hadden was Heineken meteen twee meesterbrouwers rijker. (ahum…)

Hoe beroemd is Heineken?

Over de hele wereld wordt dit merk gezien als een statussymbool. Als je dit merk in China kunt veroorloven, ben je gewoon goed gevuld (ander woord voor rijk). Het etiket laat ook wel het een en ander zien.

Dat het merk sinds 1875 zijn laatste gouden medaille gewonnen heeft mag de pret niet drukken. De laatste stuiptrekking die men op dit ‘Concours General’ maakte was 110 jaar geleden. Daar mocht men nog een keertje zitting nemen in de jury.

Het wordt hoog tijd dat Heineken weer eens een prijs wint. Proficiat alvast!

Laat eerst de brouwers maar goed de knoppen bedienen anders gaan wij naar de knoppen.

Voor mij wint Heineken altijd goud. Goed bier behoeft immers geen krans luidt een oud Hollands gezegde, toch?

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Kort actueel voedsel

1002 Geamputeerde wijn, lekker zeg!

Gepubliceerd op 11 januari 2010 door IJsbrand Velzeboer

Een gewaardeerd cursist tipte mij onlangs dat er alcoholvrije wijn te koop zou zijn.

Niet te geloven zeg! Je verkoopt toch geen auto zonder banden, een soes zonder slagroom, yoghurt met een neutrale pH? Of bier zonder…?

Dat is zwaar vloeken in de technologische tempel van een voedingsmiddelentechnoloog.

Het etiket ziet er best fris uit, in tegenstelling tot de inhoud. Brrr.

Ik was op dat moment te verbaasd om een keus te maken de ongelukkige cursist te veroordelen tot levenslang onvoldoendes scoren, het cursuslokaal uit te zwiepen of mijn Bazooka die voor noodgevallen in mijn kofferbak ligt op hem te proberen.

Gelukkig vond ik mijn zelfbeheersing snel terug en informeerde naar het verkooppunt van dat ‘lekkers.’

Bij de Jumbo aangekomen versleet ik drie medewerkers voordat ik mijn fles ‘ Bonne Nouvelle’ gevonden had. Humor! Vrij vertaald betekent dit ‘ goed nieuws.’ Voor mij was het een zwarte dag en had eerder de neiging om met een aardappelzak over mijn hoofd deze fles af te rekenen.

Wat een fles geamputeerde lol zeg! Ik heb dan nog liever Bloedzuster Pleegwijn(.) of iets dergelijks. Desnoods kant en klare Glühwijn dat bekend staat om zijn terminaal sederende eigenschappen.

Met de meest grote tegenzin draaide ik de schroefdop open terwijl ik het etiket aandachtig bestudeerde in de hoop een artikel 18 ingrediënt aan te treffen zodat een excuus gevonden was om deze ‘ Death Valley juice’ niet te drinken.

Dit stond op het etiket in drie talen:

· De-alcolised french Merlot wine

· Grape juice

· Grape sugar

· Glycerin E422

· Aroma’s

· Arabic gum E414

· Preservative: Sulphur dioxide E220

Keep refrigerated after opening
www.bonne-nouvelle.com
Mis en bouteille par Groupe UCCOAR S.A. A 11290 Montreal France.
Service consommateurs: Groupe UCCOAR 11680 Carcassonne CEDEX 09
Best before: 12/0211
Prijs: €3,99

Analyse van het etiket

Men heeft wat verzachtende ingrediënten willen gebruiken, zoals glycerine en Arabisch gom. Het eerste kun je beter op je handen smeren en de tweede functioneert het beste als bindmiddel in echte Hollandse drop. Carrageen met wat glucosestroop met een DE-waarde van onder de 20 is een veel beter alternatief om de wijn wat voller te maken, naar mijn bescheiden idee. Maar ja, wie wil er nou nepwijn maken. ‘ Gefotografeerde wijn’ , zou mijn zwager Jan zeggen in zijn onvervalst Schevenings accent.

Waar is dat sulfiet in vredesnaam voor nodig? Dit verprutste druivensap laat
zich gemakkelijk pasteuriseren. Even op 65^oC. brengen en voila, klaar is François.

Het etiket deugt verder niet voor wat betreft de vermelding van de allergenen. Het is ook niet onder e-teken afgevuld wat erop wijst dat de productiehoeveelheden erg klein zullen zijn.

En de smaak?

Leek wel of ik uit een verdroogde fietsbinnenband dronk, een weekbak van een kartonfabriek, sap dat uit een natte hooiberg loopt, brrr.

Op de flessenhals bevond zich een kunstig gevouwen hulsje met vier leuzen die in een werkstuk van een leerling uit groep 3 niet zouden misstaan:
1. “ Ik drink graag met m’n vrienden mee. Alleen ik heb geen kater morgen!”
2. “ Ik ben zwanger en dat vier ik graag met een glaasje”
3. “ Vandaag ben ik de BOB. En daarom neem ik er nog één.”
4. “ Schenk maar bij, ik ben toch met de auto!”

Geef mijn portie maar aan BOB de zwangere kater die voor straf door een auto overreden wordt!
Met een lege fles in de hand kon ik nuchter vaststellen dat deze ook nog eens zielloos was.
Die was met de goede smaak volledig geamputeerd.

Zucht.

Technoloog zijn is soms lastig.

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Kort actueel voedsel

942 Het ritselsyndroom van Heinz

Gepubliceerd op 27 december 2009 door IJsbrand Velzeboer

Na destructief onderzoek wordt snel duidelijk dat Heinz een dubbele bodem heeft waar je snel de vinger achter kunt krijgen.

“Het moet niet rinkelen maar ritselen” waren ooit de wijze woorden van mijn economieleraar die ons de beginselen bijbracht van omkoping en andere redelijk corrupte praktijken die het daglicht slecht kunnen verdragen.

Deze uitspraak kwam spontaan in mij op toen ik de inhoud van de Heinz ‘tomatoe’ ketchup over mijn verpieterde hamburger uitspoot.

Wat een herrie gaf deze knijphandeling van die fles zeg!

Het leek wel een boswandeling door dicht kreupelhout!

Alsof een Amerikaans gebouwd huis krakend ineenstortte!

Een helder splinterend en knisperend geluid vulde de eetkamer. Gelukkig is de fles van kunststof, anders had het niet best uit gezien op mijn bord. Eetkamer bestudering van de fles leverde niets op, geen scheurtje, niets. Toch wel? Er zat een vreemde glinstering op de fles, alsof er lucht tussen zat. Nu was het mij geheel helder:

“Duidelijk een geval van partiële delaminatie van de polymere lagen Polyethyleentereftalaat, ook bekend als PET, als gevolg van de toepassing van mechanische kracht die duidelijk boven de afschuifweerstand ligt.”

Zo wordt de Heinzfles gemaakt: Links de parison van waaruit de fles na verwarming geblazen wordt. Rechts het uiteindelijke product.

Ze moeten geen ketchup in deze fles doen maar chips. ‘Ze smaken zoals ze kraken’ was ooit een gevleugelde reclamespreuk. Gewoon als fijne kruimels in de fles proppen en zo kun je toch aan de kraaksensatie komen.

Bij nader destructief onderzoek van de Heinz fles bleek wel degelijk een scheurtje zichtbaar in de binnenfles zullen we maar zeggen. Heftig hoor. Nu gaat de hard plastic procedure in werking treden omdat de kans reëel is dat er splinters op mijn bord terecht kunnen komen? Hopla, melden aan de VWA en een grote recall optuigen?

Nee, ik zou eerder een lange boswandeling door dicht struikgewas maken als ik de maker van de fles was. Dat levert altijd frisse ideeën op .

Bij deze onprettige gedachten die van mijn brein meester maakten smaakte mijn hamburger, die inmiddels steenkoud was geworden helemaal niet meer.

De magnetron gaf aan dat mijn maaltijd weer was ‘opgepingd’ was zodat het enigszins eetbaar was.

Met mij gaat het inmiddels een stuk beter.

Het dragen van oordoppen aan tafel went best snel.

1 reactie »
Gepubliceerd in: Kort actueel voedsel, Onze gezondheid

940 De straatartiesten van de Nederlandse spoorwegen

Gepubliceerd op 13 december 2009 door IJsbrand Velzeboer

‘Goedenmorgen dames en heren, wilt u….’
Wakker geworden door dit gemompel van een binnenkomer van de treincoupé graaide ik intuïtief mijn treinkaartje bijelkaar om het aan de dienstdoende gatenprikker van het vervoersbedrijf te tonen. Groot was mijn verbazing toen ik in de verte iemand naar binnen zag schuifelen met een hoge rugzak om. Tjonge, is de intellectuele bagage van de spoorinspecteurs zo groot geworden dat zij deze op de rug mee moeten torsen?

"Uw kaartjes alstublieft." In mijn vrije tijd loop ik ook rond in een NS-achtig uniform. Conducteur, heb ik altijd willen worden...

Verrast door de kennelijk toegenomen erudiet exhibitionisme van de NS medewerkers fantaseerde ik er vrolijk op los wat de inhoud zou kunnen zijn van deze hutkoffer op twee benen.

Wat zou erin zitten?

Zwart geld?

Illegale reizigers?

Nee, gewoon het nieuwe spoorboekje met daarin opgenomen een apart hoofdstuk over de vertraging en verminderde dienstverlening.

Dichterbij gekomen zag ik dat de NS-medewerker wel een heel aparte vogel was. Geen uniform dat gezag uitstraalde. Niets van dat alles. Ook niet gewapend met een heuse stempeltang waarmee krachtdadig de kaartjes van de reizigers in een fijne kneep ongeldig gemaakt worden. Het bleek een jongeman te zijn van een dienstverlener.

‘Kiosk’ prijkte op zijn oranje T-shirt. Zijn rugzak bleek een moderne koffiehouder te zijn waaruit een op koffie gelijkende vloeistof zich bevond dat in de regel meer weg heeft van een extract van verbrande suiker. Zijn rugzak was voorzien van allerlei vakjes en opberghoesjes zodat het meer leek op een muziekinstrumentarium van een straatmuzikant.

Handig pakte de jongeman een nieuw en schoon koffiebekertje uit de houder met twee vingers in het bekertje o m het onder de schenktuit te plaatsen. Nog suiker of melk? Vroeg de koffieartiest alsof er niets aan de hand was. Redelijk van slag door dit tafereel heb ik maar een gevulde koek besteld. En € 1,50 armer realiseerde ik dat het toch niet zo ongezond is om een peulvruchtenrijk hapje naar binnen te werken. Liever geen artiesten bacteriën in mijn koffie.

Ik voel mij toch al zo grieperig de laatste tijd.

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Anecdotes van ijsbrand, Maatschappelijke onzin, Onze gezondheid

Scienta Nova

1006 Het ‘suikeroom syndroom’ van HAK

1005 Pangasius in het Europarlement?

1004 Heineken uit de smaak?

1003 Pangasius in de Tweede Kamer?

1002 Geamputeerde wijn, lekker zeg!

1001 Grolsch blijft maar door sappelen

942 Het ritselsyndroom van Heinz

941 Wat is voedingsmiddelentechnologie?

940 De straatartiesten van de Nederlandse spoorwegen

939 De onschuld van witte chocola?

Stelling

Recent

Rubrieken

Korte Bio