Scienta Nova

Thee mag naar mijn bescheiden idee alleen thee heten als er de topblaadjes van de Camelia Sinensis struik in zijn verwerkt. Rooibos lijkt niet eens op thee, dat is een kruidendrank van Afrikaanse afkomst.

Niets is leuker dan de randen van de wetgeving op te zoeken. Iedereen rijdt wel eens harder dan 50km per uur of passeert wel eens een donkergroen stoplicht. De Nieuwe Voedsel en Warenautoriteit krijgt ook aan de lopende band de smoezen te horen van ondernemers die het niet zo erg nauw nemen met de Warenwettelijke voorschriften. Het is natuurlijk een sport om te proberen om onder een bekeuring uit te komen. De VWA controleurs kennen het smoezenboek wel uit hun hoofd:

“Oh, deze koelkast is net stuk gegaan”; “Ik krijg nooit klacht, u bent de eerste die er wat over zegt”; “Tjonge, u bent wel èrg streng vandaag”; “De vorige keer was alles goed en nu mankeert er opeens van alles”; “De monteur is al gebeld hoor” etc.

De gaten in de wet zijn veel leuker.

De industrie maakt er een sport van om de gaten te benutten. Zou u ook doen of niet? Een snelheidsmeting in de bocht van de weg is ongeldig. Uw bekeuring wordt zo teruggedraaid als u eerst terecht bezwaar maakt natuurlijk. De braaf controlerende agent zal waarschijnlijk ook wel een paar problemen ondervinden met zijn volgende carrièrestap. Wij zullen eens wat warenwettelijke gaten voor u belichten…

De benaming thee

In tegenstelling tot de omringende landen mogen wij alles thee noemen. Ook al zit er geen theeblaadje in dat afkomstig is van de Camelia Sinensis struik. De mogelijkheid om allerlei vervalste drankjes aan te bieden is hierdoor levensgroot aanwezig. Het mag natuurlijk niet giftig zijn, anders overtreedt u Artikel 18 van de Warenwet. Thee gemaakt van gedroogde blaadjes van de ‘Senecio Jacobeae’ ofwel Jacobs Kruiskruid is natuurlijk verboden. Maar thee getrokken van reepjes karton met wat kleurstof en aroma erbij mag ik gerust thee noemen met een dosis gezonde fantasie.

Ingrediëntendeclaratie van restaurantvoedsel

Restaurant halen hun spullen nooit uit de supermarkt. Dat is gewoon te duur. Er zijn speciale Horecaleveranciers voor. Die bewerken de spullen voor de restaurateurs. Denk hierbij maar aan kruidenmengsels en andere exotische bereidingen. De afleverbon voor de restaurateur vermeldt uiteraard braaf wel wat er in de geleverde producten zit maar dat boeit verder niemand. De Warenwetgeving gaat ervan uit dat de kok altijd weet wat er in het eten verwerkt zit. Ook de ingekochte spullen. Ahum… hier klopt natuurlijk weinig van. Weet de kok veel of er Natrium Tri Polyfosfaat in zijn hamrolletjes zitten? Of dat er Nitriet in de worst zit die hij in de erwtensoep heeft verwerkt. Dan heb ik het niet eens over de allergenen. Je zult maar last hebben van een glutenallergie terwijl de kok niet eens weet welk type bindmiddel er in de kant en klaar saus gebruikt is? Vaak loopt dit goed af omdat het potentiële slachtoffer zelf alert genoeg is op dit soort zaken. Maar dat de Horeca een mooi speelterrein is voor de voedingsmiddelentechnoloog, dat is zeker.

De minimumclaim

Als ik een frisdrank maak met het zeer smaakvolle maar o zo dure Acerola sap dan mag ik zelf uitmaken hoe weinig ik hiervan toevoeg. Als ik het maar eerlijk op het etiket zet natuurlijk. Vaak wordt de werkelijke hoeveelheid versleuteld in een eenvoudig rekensommetje zodat half ‘etikettenlezend Nederland’ al afhaakt. De fabrikant kan bijvoorbeeld op het etiket zetten dat er 5% vruchtensap in zit waarvan 0,1% Acerola. In werkelijkheid betekent dit dat er maar 0,005% Acerola sap in zit. Toch even wat anders dan 0,1%! Er zijn zelfs voorbeelden bekend met een nóg lager percentage. De diervoeder industrie heeft al een interne maatregel uitgevaardigd tegen deze vorm van consumentenbedrog. Als er een ingrediënt zoals zalm of kip geclaimd wordt dan dient er minimaal 4% in te zitten.

Nog meer gaten?

Natuurlijk zijn die er! Wij zullen de rest van deze Warenwettelijke gatenkaas nader belichten. De consument laat zich al te vaak de kaas van het brood eten!

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Kort actueel voedsel, Warenwet humor

Weer terug in Nederland met een grote koffer bagage en vele Euro’s en kilo’s lichter, kan ik terugzien naar een zeer geslaagde reis. Het eten was voortreffelijk, het weer lekker warm, de mensen erg aardig en ik had het niet beter kunnen treffen met mijn Vietnamese gids Laura. Met een pakket juiste vragen zijn wij snel tot de kern van heel wat zaken kunnen komen zodat de komende maanden de nodige analyses uitgevoerd kunnen worden.

De gastheren

Iedereen met wie ik op de visbeurs in Brussel reeds had afgesproken om te ontmoeten in Vietnam was aanwezig. Op alle vragen werd vlot antwoord gegeven, ik kon gaan en staan waar ik wilde. Uiterst deftige ontvangsten op de hoofdkantoren van de grootste Pangasius producenten en verwerkers. Allemaal eenvoudige auto’s voor de deur zoals wij in Nederland ook wel kennen. Men had al mijn vragen voorbereid en liet duidelijk merken dat men bijna dagelijks deze vragen voorgeschoteld kregen. Breed uitgeruste laboratoria met waterdichte analyselijsten.

Heldere antwoorden in de vijverhut gaven veel informatie over het reilen en zeilen.

De kweekvijvers van het helderste water

Hele mooie model kweekvijvers hebben we gezien. De medicijnen waren afwezig en de vissen waren lekker schoon. Wij hebben ook de Mekong gezien. Het water doet menigeen denken aan het meest heldere drinkwater. Daarom heb ik maar een paar flesjes met dit heilige water gevuld. Men bood zelfs aan om vijverwater mee te nemen ter analyse. Dat heb ik beleefd afgeslagen omdat ik altijd bang ben voor overgewicht in mijn bagage.

BRC certificaten en veel meer!

De voedselveiligheidscertificaten zien daar heel mooi uit. Ik heb maar een paar geluksnummers genoteerd. Daar kunnen ze in Nederland heel wat van leren. Als je serieus met kwaliteit omgaat verdien je alle certificaten. Ik weet nu hoe het moet.

De verwerking

Alle bedrijven zijn door een ringetje te halen. Veilige kleding en een feilloze productie zijn de paradepaardjes van Zuid-Oost Azië. Traceerbaarheid is gewoon 100%. De kwaliteit is zo goed dat in Vietnam zelf nauwelijks Pangasius te krijgen is. Die exportkwaliteit is zo kostbaar, dat kan de lokale bevolking niet betalen. Ook restaurants hebben veel moeite om Panga op de kaart te zetten. Wij Nederlanders kunnen hun veel leren op dit gebied.

Ziekte

Mijn huisarts kwam niet meer bij toen hij zijn diagnose van mijn opgelopen tropische diarree had gesteld. Met een grijns stelde hij een recept van vier kantjes samen die mij recht gaven op twee tassen met pillen:

‘Ik dacht dat jij verstand van goed voedsel had, Velzeprut!’

Wordt vervolgd…

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Anecdotes van ijsbrand, Kort actueel voedsel, Onze gezondheid

‘Waarom noemen ze u een sterrenkok?’

Benny, zittend met zijn 2 meter postuur op een barkruk tussen zijn potten en pannen, moest wel even nadenken over deze introspectieve vraag. ‘Weet je, eigenlijk heb ik een hekel aan deze naam. Nadat die Franse bandenboer bij mij langs is geweest begon alle ellende.’

Een bijzonder natuurgebied

Benny, samen met zijn neef Klaas zijn de eigenaars van restaurant “In den blaauwen Jaeger” en bestieren samen al het eet- en drinkwerk. Een gezellige uitspanning, gelegen aan de rand van een natuurgebied, dat zo bijzonder is dat het verboden terrein is voor gewone stervelingen omdat de rood-geel gestreepte Madelief onmiddellijk zal uitsterven. De steltlopende Tureluur is het bekijken ook meer dan waard. Dat hebben knappe biologen vanachter hun baard naar de plaatselijke krant toe gemompeld.

Het toilet is de spiegel van de keuken. Ga een deur verder, luidt mijn advies.

De blèrende saus
Het restaurant is half gevuld met gasten en het begint al aardig hectisch te worden in de keuken. Benny, de rust zelve, draagt een koksbuis dat voor een leek het beste te vergelijken is als een soort priestergewaad dat tot boven toe is dichtgeknoopt en iets strakker om het lijf zit. Zijn muts torent hoog boven alles uit. Er staan inmiddels acht pannen op het vuur en de keuken begint zich snel te vullen met zware dampen. ‘Ik ruik een bederflucht Benny. Is die saus nog wel goed dat daar in de pan pruttelt?’ ‘Velzepruttel, die saus is een klein beetje over tijd en staat een beetje te rillen. Dan gooien we er wat zure room over die blèrende zooi en koken het effe op en dan kan het zo over het wild heen.

Wilde sauzen
’Wat voor wild serveer je zo?’Benny moest zwaar nadenken en zei vastberaden: ‘Ik serveer alles. Het is toch allemaal één pot nat. Reerug, hazepeper of tam konijn, of een of ander gevogelte het smaakt allemaal eender en je maakt het gewoon af met de Kwattakela saus weet je?’ Neef Klaas rende inmiddels naar het restaurant met acht borden op zijn linker arm gestapeld en Benny zette nog even zijn koksmuts wat scheef op zijn hoofd. ‘Zo, dit is de werkpositie van mijn muts, zie je? Zo kan Klaas zien dat ik straks mee kom helpen. ‘Wat voor vlees ligt daar in de pan te sudderen Benny?’ Ik begon al aardig trek te krijgen en wilde mijn culinair verstand wel een prikkelen. ‘Da’s geen vlees maar gevogelte, IJsvogel! Alleen weet ik niet meer welke soort nu op de kaart staat. ‘Klaas, wat voor een terrine zit er in de pan hier?’ Brulde hij naar het restaurant. Klaas liet drie borden vallen en antwoordde: ‘Dat moet je zelf maar invullen. Ik ben beeezig!’ Benny doopte zijn vinger in het kookvocht en snoof aan de onwelriekende dampen die vanaf zijn vingertopje omhoog stegen en mompelde. ‘Ik heb geen flauw idee maar het zal wel goed zijn. Volgens mij is het een Koeliwapper vogel.

Verrast door deze culinaire bekentenis trek ik de koelkast open waar blijkbaar het wild in bewaard wordt. Grote onverpakte stukken vlees worden zichtbaar, sommige beschimmeld en de andere bedekt met een glanzend laagje dat duidelijk maakt dat het tijdstip van veilige consumptie al voltooid verleen tijd is. ‘Wat is dit? Het lijkt wel allemaal bedorven!’ riep ik uit terwijl ik al richting spoelbak liep om over te geven. ‘Je stelt je wel een beetje aan hoor. Dit is allemaal edelwild en je weet toch dat wild goed moet besterven voordat het gegeten mag worden? Heb jij dat niet geleerd op dat schooltje van jou Wildeboer?’ ‘Ja maar dit is verrot vlees gewoon. De aldehyden en vluchtige basen voeren de boventoon in jouw gerechten.’ ‘Welnee zei Benny op kalmerende toon, een beetje sabayonsaus erover en je zit te smullen als een hongerige leeuw. ’Een Saba-wat saus?’ ‘Da’s gewoon wat opgeklopte gesuikerde eidooer met wat wijnzooi erdoor. Dat schuimt verschrikkelijk lekker. Wij noemen het kortweg sabbelaanmelulsaus.’

De alcoholist in het bos
‘Hoe komen jullie aan de naam de blauwe jager?’ Vroeg ik afrondend. ‘Hoe komen wij aan de naam?’ Joelde Benny weer naar het restaurant waar Klaas met een dweil in de weer was. ‘Welke naam bedoel je? Jouw slechte naam, mijn goede naam, de naam van de boze klant die net zijn haren aan het kammen is?’ ‘In den blaauwen Jaeger!’ Brulde Benny beheerst de eetzaal in. Klaas kwam weer de keuken in gerend met een stuk ganzenlever in zijn nek en hijgde met twee opschep lepels in zijn mond: ‘Onze naam komt uit de jachtwereld. Die lui gaan altijd dronken naar huis. Kijk, daar hangt een Delfts blauwe tegeltje boven de deur, die vertelt je de rest wel.’Inderdaad, op het bruine tegeltje prijken de volgende wijze woorden:

‘Een jager is een alcoholist die door het bos de kortste weg naar zijn stamkroeg neemt!’

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Horeca perikelen, Kort actueel voedsel, Vakpraat interviews

Een kaasmakerij heet tegenwoordig een zuivelfabriek en een ouderwetse kaasmaker moet nu een operator heten. Vroeger kon je de melk in de kaasbak zien stromen, tegenwoordig wordt de melk van de ene tank naar de andere gepompt door allerlei mooi glimmende buizen die aan het plafond zijn opgehangen. Het zijn de operators die ervoor zorgen dat alles vlekkeloos verloopt en dat er geen druppel melk meer over de vloer gaat. Een beetje jammer dat die nostalgie verdwenen is. Waar blijft de romantiek en het lekkere knoeiwerk van vroeger? Mijmerde ik terwijl Theun, de laatste echte kaasmaker van Nederland, zoals hij zichzelf noemde, behoedzaam zijn eerste antwoord op mijn vragen bedacht.

Deze Holstein Frisian koe moet hard presteren om 10ton (!) melk per jaar te leveren. Kenmerkend is dat haar bekken zichtbaar wordt. Ook wel bekend als de 'ingeslikte klerenhanger'.

30 jaar ervaring aan de bak

“Van 10 kilo melk maak ik 1 kilo kaas. Een kind kan de was doen !” zelfverzekerd leunde Theun achterover in zijn bureaustoel, terwijl hij achteloos vier rode knoppen tegelijk indrukte. Het scherm lichtte 4 maal rood op om meteen daarna een afbeelding van Donald Duck weer te geven. “Die heb ik van een oud tante gekregen”, klonk het geloofwaardig.
“Theun, hoelang werk jij al in de zuivel?” Bracht ik naar voren om het gesprek in een meer professionele richting te sturen.

Theun wiste met driftige muisbewegingen een vervelend doodshoofdje, dat maar hinderlijk bleef knipperen.

Toen sloeg hij duidelijk zichtbaar aan het hoofdrekenen. “Hm, even tellen hoor, In 1980 stond ik aan de kaasbak en in 1985 had ik mijn eerste walvis gemaakt, In 1990 heb ik een vervolgstudie gedaan. Tjonge, ik werk hier al dertig jaar” Opgelucht over deze geslaagde rekenkundige inspanning leunde hij nog meer achterover, alsof hij nu zijn laatste werkdag aan het inluiden was

De leuke kaaswinkel

“Theun, jij bent dus aan de kaasbak begonnen en jij kent zo’n beetje het hele bedrijf. Welk werk vond jij het leukste dat jij in jouw lange carrière hebt gedaan?” Er verscheen een professionele glimlach op zijn gezicht. Eindelijk een interessante vraag. “De kaaswinkel is wel het leukste om te doen, dat doe ik nog steeds iedere donderdag. Wij verkopen daar al onze roodmerk kazen aan onze vaste klanten die uit de wijde omtrek komen om voor weinig geld veel kaas mee naar huis te kunnen nemen.” Wat vreemd dacht ik. Een winkel bij het bedrijf. Zou dit een mogelijkheid bieden om zwart geld te generen? Was dit een spaarpot voor het volgende personeelsfeest? Of deed men dit als tijdverdrijf voor het personeel?

“In de winkel verkopen wij alleen maar roodmerk kazen en kaas dat een klein gebrek heeft, zoals een gescheurde korst, misvorming of maakgaten erin. Een kaas krijgt een rood kaasmerkje als dit de laatste of de eerste van een productie run is.” Mijn twijfels over hun kwaliteit sloegen hard bij mij toe bij het horen van de kreet ‘gebreks kazen’. Zou dit kaas zijn waarvan je een splaakgeblek kunt krijgen? Of een slepend been of is men de melk vergeten bij deze kazen?

“Nee Velzekaas, dit zijn kazen die een verkeerde vorm hebben, een scheurtje hebben of gewoon te zout, te zuur of te bitter zijn. De klant proeft het toch niet en de echt erge kazen gaan naar een opkoper die ze vlot verkoopt op de zaterdagmarkt van Buitenpost”

Foute kazen

“Heb jij veel gebrekskazen geproduceerd Theun?” Omdat hij er zelf mee begonnen was, bedacht ik mij geen moment om de meest vreselijke details boven water te halen. “Je noemde dat jij in 1985 een walvis gemaakt had, was dit gevaarlijk?” Welnee, het roerwerk in de buffertank draaide een beetje verkeerdom en daardoor ontstond een bult in het midden van de tank.

” Wat is een wrongelbereider precies?” Dat is een tank waar de warme kaasmelk in stremming gebracht wordt zodat er een mooie wrongel uitkomt. Daarna verpomp ik de gesneden wrongel naar de casomatic. Daar wordt de kaas gestopt in de kaasvaten.” “Krijg je zo het kaasgebrek stopverfkaas?” Nee Velzewrongel, niet zo bijdehand doen. Stopverfkaas krijg je als je de melk te hoog pasteuriseert en daardoor veel weieiwitten in de kaas komen. De kaas wordt dan helemaal plakkerig.” Terwijl ik mijn volgende notitieblok pakte knikte ik begrijpend en liet merken dat ik, net als vroeger op school, weer helemaal bij de les was.

Door het raam van de bedieningskamer zag ik een vreemde robotachtige machine witter emmers uit elkaar trekken leek wel. “Wat is dat voor een ding daar?” “Dat is een volgertrekker, die de kaasvormen na het omlopen weer openmaakt.” Echt goed kon ik dit verhaal niet volgen maar ik maakte er uit op dat men aan tracking en tracing doet en dat er veel geïnspecteerd wordt. “Ik zie wat water lekken daar onder die hele brede transportbaan, is dat normaal?” “Ha, ha, dat is gewone perswei dat uit de kazen komt” “Zijn de kazen zwanger dan?” vroeg ik plagerig. “Nou moet jij mij niet in de maling nemen IJslek!, dat is allemaal kostbaar vocht dat jij niet hoeft te betalen. Mooi hè?”

Herrie aan de kaasbak

Er klonk een sirene waarop Theun meteen opsprong en de deur voor mij open hield. “Er is trammelant in het pekellokaal, nu is het tijd om te gaan. Anders vliegen de kazen me om de oren. Zolang jij hier rondloopt vliegen mij reeds de stofwrongeldeeltjes om de oren.” Aansluitend heb ik een productkeuring en dan kan ik de raspeigenschappen van de overjarige kaas beoordelen.

Nog voordat ik de mogelijkheid had om de volgende vraag te bedenken stond ik alweer buiten.

Een stuk wijzer besloot ik toch om het rode merkje weg te snijden en mijn kaas aan een degelijk onderzoek te onderwerpen.

Met mijn gezondheid gaat het nu een stuk beter.

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Anecdotes van ijsbrand, Vakpraat interviews

België is een uiterst prettig land om te toeven. Aardige mensen, uitstekende keuken en er wordt altijd zeer correct Nederlands gesproken. Althans in Vlaanderen en omgeving. De nummerborden op de auto’s zien er een beetje nostalgisch uit, de woningen heerlijk creatief gebouwd en de rooilijn is in elk dorps- of stadsbeeld een willekeurige variabele lijkt wel.

Een 10 jarig jubileum van het FAVV

Het Federaal Agentschap viert hierom dit jaar feest. Dit agentschap is te vergelijken met de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit dat slechts 90 jaar bestaat.

De Belgen hebben een heel andere uitleg over voedselveiligheid dan wij ‘Ollanders’, laat staan dat er sprake is van enige harmonisatie van de EU warenwetgeving. Die is zelfs bij onze zuiderburen ver te zoeken.

Om de zoveel tijd verstuurt men mij een nieuwsbrief. U kent dit wel, een digitaal ‘kijk hoe goed wij zijn’ blad dat steevast na enkele enthousiaste beginjaren verwatert. Niet in België. Daar worden best heel nuttige dingen gezegd die verband houden met onze zuidelijke voedselveiligheid.

Controleurs van de FAVV snappen zelf weinig van hygiëne?

In de nieuwsbrief van april 2010 is op een foto te zien hoe de controleurs met de hygiëne omgaan. Kennelijk hanteert deze dienst een interne richtlijn voor wat betreft controles die zijn vastgelegd in ‘de charter van de controleur’

Tenenkrommend is te zien hoe een controleur met de handen in zijn zak bij de boer op bezoek gaat. Lijkt Amerika wel.

In de charterregels van de inspecteur en controleur staat onder punt 7 dat ‘de kledij in overeenstemming met de opdracht moet zijn.’ Groot is mijn verbazing ook om in de officiële nieuwsbrief van het Agentschap een controleur te zien staand achter de toonbank met een thermometer metingen verricht in de koelvitrine van een patisserie. De losgeritste buitenjas heeft een controleur nog aan. Waar is zijn witte jas? Hij zal maar net van een boer vandaan komen. Nu hoeft de controleur niet met mondkapje en steriele handschoenen achter de toonbank van de patissier te kruipen maar van correcte kledij is uiteraard geen sprake. Sterker nog, de patissier zou hem zelfs kunnen aanspreken op een ‘onzindelijke handelswijze en hem de gehele inhoud van de koelvitrine in rekening kunnen brengen. In Nederland zullen dergelijke taferelen niet snel te zien zijn. Daar zijn de controleurs goed opgeleid. Ahum…

Hoe kan de FAVV de versheid van een ei controleren?

Het ‘Agentschap’ geeft de lezer uitbundige adviezen over het ei. De Warenwettelijke regels hieromtrent zijn in België ietsjes anders dan in Nederland.

Wanneer is een ei vers? Prevelt de nieuwsbrief ons toe. Er worden maar liefst drie mogelijkheden toegelicht om te controleren of de schepping van Moeder Natuur wel vers genoeg is.

1. Het eiwit van een vers ei moet stevig zijn? Uh, wat bedoelen ze ermee? Het moet toch zacht zijn en het liefst vloeibaar zodat het redelijk ongehinderd uit de schaal komt als ik het op de rand van de pan breek? Stevig eiwit kan veroorzaakt worden als het juist bedorven is. Men bedoelt natuurlijk de terrasvorming en de bolle dooier die zo kenmerkend zijn als een vers ei nog heel in de pan gedaan is. Het zijn de enzymen (lysozym) die de vliezen afbreken en alles een beetje slapper maken.

2. Niet getreurd want er is nog een tweede controlemogelijkheid: Doe een ei in een kom zout water en al het blijft drijven dan is het een oud ei. Vreemd, want in gewoon zoet water drijf een oud ei ook best. Een ei zal in zout water niet zo snel zinken. En hoe zout moet zoutwater zijn? Soep zout is 1%, zeewater is 3,5% en bremzout is 20% De dichtheid van de vloeistof loopt op van respectievelijk, 1,008, 1,028 en 1,155g per liter. Ik verzeker u, alle eieren blijven in zeewater al drijven.

3. Als u de wanhoop nabij bent biedt het ‘Agentschap’ een reddende testmogelijkheid of uw eitje wel echt vers is: Houdt u het ei dichtbij uw oor, schud het dan zachtjes heen en weer. Als u niets hoort dan is het ei vers. ‘Doet u hetzelfde met een oud ei dan hoort u de inhoud bewegen.’ Nadat u uw tranen heeft opgedroogd kunt u gerust op zijn dat het rammelende geluid niet van het ei komt. Dat zijn de twee hersencellen geweest van de bedenker van deze grap.

Hoe bewaar ik het best eieren?

‘Het beste is om eieren te bewaren met de punt naar beneden, zo blijft de dooier het best op zijn plaats. ‘Eieren moeten met het luchtzakje naar boven worden bewaard anders gaat de lucht naar boven en raakt het vlies los.’

Over deze logica mag u een tijdje nadenken.

Ik ben al schreiend in een hoekje gaan zitten met een cursus Vlaams in de ene hand en het ei van Columbus in de andere…

Geen reacties »
Gepubliceerd in: Kort actueel voedsel, Onze gezondheid, Warenwet humor