Neem het Nederlandse bankwezen maar even als een voorbeeld buiten de voedingsmiddelenindustrie. De dienstverlening van onze banken is net zo ‘verrot’ als de graaicultuur van hun eigen management.

Werken volgens ISO 22.000 maakt snel korte metten met dergelijke verziekte structuren. De interne beleving en controle van het eigen management op het voedselveiligheidsbeleid is in hoge mate bepalend voor een goed werkend certificeerbaar voedselveiligheidssysteem.

De Nederlandse voedingsmiddelenindustrie staat in de wereld zeer hoog aangeschreven, samen met die uit Duitsland, Denemarken en Estland. Ondanks dat wordt er binnen Nederland best wel vaak aangeklooid met ons voedsel. Als dit veroorzaakt wordt door de inzet van ondeskundig personeel op de werkvloer dan is dit minder ernstig dan wanneer een bedrijfsleiding doelbewust sjoemelt met de waarheid en kwaliteit achter hun product. Dat de meeste Chinese restaurants Pangasius nog steeds als tongfilet op de menukaart zetten vind ik in deze context een ondergeschikt element.

Ook in een restaurant moet de consument op haar hoede zijn. Soms worden er wel zeer vreemde en wellicht ongezonde drankjes geserveerd.

Graag wil ik u meenemen naar een paar leuke gaten in onze eigen Warenwetgeving waar vaak gretig gebruik van gemaakt wordt. Schelmenstreken noem ik dit maar.

De broodtruc
Het Warenwetbesluit Meel en Brood bestaat nog steeds in Nederland.  Hierin staan voor veel Bakkers erg lastige regels ten aanzien van het vochtgehalte en vooral het droge stof gehalte dat een product als brood dient te bevatten. Hier hebben creatieve bakkers een simpele oplossing voor bedacht. Brood heet tegenwoordig geen brood meer. In de winkel zult u de aanduidingen niet snel meer tegenkomen. Knip, Zaanse snijder, een vloertarwe of casino zijn benamingen die we allemaal kennen en ervaren als broodachtig. Dan heb ik het niet eens over de buitenlandse broodsoorten die volop in Nederland te koop zijn.

Palingroken in het openbaar
De Warenwet ziet het roken van paling als een niet eenvoudige handeling en daarom moeten de palingrokerijen op braderieën bijvoorbeeld een officiële verkoopwagen aanschaffen met daarin een water tappunt etc. Dit is lastig natuurlijk. Als er sprake is van een Palingrookwedstrijd, dan mag het allemaal wel in primitieve rooktonnetjes plaatsvinden, waarbij de roker met groezelige vingers de producten behandelt, zullen we maar zeggen.

Het koekenpan rondje
Als een kok in een restaurant onverhoopt een bedorven stuk vlees in zijn koeling aantreft, dan is hij verplicht de Rendac te bellen die tegen een vorstelijke vergoeding dit stuk vlees langs officiële weg gaat afvoeren als Categorie 2 materiaal. Dit geheel in overeenstemming met de bepalingen zoals die zijn vastgelegd in de Destructiewet. Als deze brave kok in de koekenpan, na bewerking dus, heeft ontdekt dat er wel veel groene dampen van het vlees afkomen, dan mag hetzelfde stukje vlees met het huishoudelijk afval afgevoerd worden, voor uiteraard een vriendenprijsje.

Voedingsmiddelenbedrijven die wat aanklooien moeten terecht de zwarte kat gepresenteerd krijgen.

Alles is privé!
Een controleur van de NVWA is verplicht om bij aanvang van zijn controle vast te stellen of alles wat in het bedrijf ligt, daadwerkelijk bestemd is voor de verkoop en dat de nering ook werkelijk open is om de producten aan de man te brengen. De ondernemer die heel wat te verbergen heeft kan op de vraag of alles bestemd voor de verkoop is, meteen antwoorden: Alles is privé, meneer. En meteen uitleggen dat er een grote bruiloft op komst is. Deze vlieger gaat niet voor alle gevallen op. Een Vietnamese loempiabakker die thuis 500 mini loempia’s aan het vullen is, kan nooit met droge ogen beweren dat alles ‘plivé’ is. Daar stinkt geen enkele controleur in. De verdachte producten moeten vooraf wel voorzien zijn van een sticker of een andere soort aanduiding.

Dit waren weer de meest recente roddels uit het spannende gebied dat Warenwetgeving heet.

Wordt vervolgd.

Zuur is altijd goed?
In de voedingsmiddelenindustrie is zuur meestal goed nieuws voor wat betreft de houdbaarheid en daarmee ook de voedselveiligheid. Producten die zuur zijn bederven zelden op een gevaarlijke manier. Producten die verzuren en daardoor als bedorven worden beschouwd, leveren niet vaak een dodelijke vorm van voedselvergiftiging op. In het winkelschap zijn genoeg producten te vinden die door middel van verzuring houdbaar gemaakt zijn. Tafelzuren, zuurkool en zuur gemarineerde producten.
Consumentenproducten die een pH waarde lager hebben dan 4,5 hoeven niet gesteriliseerd te worden kunnen volstaan met pasteurisatie bij een temperatuur van zo’n 65 tot 85^oC om eeuwig lang houdbaar gemaakt te worden. Dat proef je ook goed. Het product smaakt gewoon als vers! Unilever heeft deze truc ook opnieuw uitgevonden door de Unox soepen zuurder te maken en alleen maar te pasteuriseren. Nadeel van deze operatie is dat er een stevige hoeveelheid suiker toegevoegd wordt om de zure smaak voor de consument te camoufleren. De soep smaakt wel lekker maar de tanden vallen meteen uit het hoofd van de suiker.

Ongetwijfeld een voedselveilige en lekkere soep. Dankzij de royale hoeveelheden zuur en ruim 5% suiker die er aan toegevoegd zijn.

Oppassen met een hoge pH bij bederf in voedingsmiddelen!
In de voedingsmiddelenindustrie kan een hoge pH best wel eens gevaarlijk zijn. Niet vanwege de losse haren die uit een baard kunnen vallen maar meer om zaken van meer microbiologische aard.
Gevaarlijke bederfprocessen vinden meestal plaats in een pH gebied van boven de 7,0. Clostridium Botulinum is een strikt anaerobe bacteriesoort dat het meest dodelijke Botuline gif kan produceren. Die groeit in een basisch milieu. De rottingsbacteriën die ook beste hevig kunnen stinken, groeien bijna allemaal bij een hogere pH dan 7,0.

Wat heeft voedselveiligheid met maagsappen te maken?
Onze maag bevat een mooie barrière van verdund zoutzuur voor de meeste bacteriën. De pH is erg laag, rond de 2,0 en de meeste bacteriën overleven zo’n zuur aanval niet. Met name de gevaarlijke jongens die afkomstig zijn van de coli groep, kunnen erg matig tegen zuur. Salmonella bijvoorbeeld kan hier slecht tegen. Een vieze achterneef van de Salmonella is de EHEC bacterie. U weet het nog: de Entero Haemorrhagic Escherichia Coli die ernstige inwendige bloedingen en vooral nierschade kan veroorzaken.
De chemische geneeskunst geeft volmondig toe dat maagzuurremmers bij heel veel patiënten voorgeschreven worden ter voorkoming van ernstige slokdarm schade. Omeprazol, Losecosan en Pantozol zijn bekende chemicaliën die zelfs zonder recept verkrijgbaar zijn. Best mooi en aardig dat de patiënt geen last meer heeft van maagzuur maar de voedselveiligheidsrisico’s liegen er niet om.
Door veel zuurremmers te gebruiken om wat voor reden ook, zal de pH in de maag soms veel hoger zijn dan de gebruikelijke waarde van 2,0.
Als de patiënt ongelukkigerwijs erg vuil voedsel inneemt, dan is de bacteriocide werking van de maag veel minder dan waarop het slachtoffer gehoopt had.
Veel basische producten eten is erg voedselonveilig. Het kan het maagsap aardig neutraliseren in theorie. Echter schaaldieren en eieren bijvoorbeeld, kunnen gemakkelijk een pH van 9,0 hebben maar dat zijn maar zwakke basen terwijl het zoutzuur in de maag een sterk is. Wanneer ik een sterk basisch product zou eten, zoals een blok zeep, kan dit levensgevaarlijk zijn omdat dit wel een direct effect op de pH van de maag heeft.
Gelukkig is een stuk zeep niet een vast ingrediënt van ons dagelijks voedsel. Dat zou alleen maar lastig zijn, het schuim rond mijn lippen zou dan nooit verdwijnen.

Veel drinken bij het eten is ook een voedselveiligheidsrisico
Door een maaltijd te vergezellen met sloten drank zorgt ervoor dat het maagsap verdund raakt en daardoor de bacteriocide werking een stuk minder wordt.

Maagzuur een goed wapen tegen Pathogenen
Dit moet niet onderschat worden dat de pH regulering van de maag niet onnodig verstoord mag worden. Omdat het inmiddels wel duidelijk is geworden dat een meest gebruikelijke manier van besmetting door de EHEC bacterie veroorzaakt is door gebrekkige toilethygiëne van een of andere medewerker die maar wat aangeklooid heeft, betekent dat dit een speerpunt dient te worden voor de voedingsmiddelenindustrie. Daar komen we later op terug.

Beter is om de oorzaak van de zuuroprispingen tegen te gaan zoals:
· Obesitas
· Veel en vet eten
· Stress
· Op onregelmatige tijden eten

Het eten van veel zure gerechten kan de maag goed ondersteunen in het regelen van het zuur.

Bacteriën kunnen over het algemeen matig tegen zuur. Ze knappen gewoon stuk als het ware.

Zet de pot met augurken en de pan met zuurkool maar weer op tafel!

Drie leugens van het Visbureau nogmaals op een rij:
• De Pangasius vis is niet vers maar ruim 17.000 kilometer oud
• De Pangasius vis is geen zeevis maar een zoetwater moddervis
• De mannen in Vietnam kunnen niet vergeleken worden met onze eigen zeebonken

Dit zijn de 'Mannen van de zee' in Vietnam. Deze Pangasiuskwekers stralen vakmanschap uit en ijver.

De visser wordt op vele fronten tegengewerkt
Het blijft verbazingwekkend om telkens mee te mogen maken hoe gedisciplineerd de Nederlandse vissers de welhaast structurele politieke en maatschappelijke tegenwerking lijdzaam ondergaan. Dat de publieke pressiegroepen, ofwel NGO’s genoemd veel weerklank vinden is doodeenvoudig te wijten aan het gedisciplineerde gedrag van de vissers en het ontbreken van tegengas vanuit de sector. In feite moeten zij ook een paar brulboeien inhuren die voor hun belangen opkomen. De visserman heeft gewoon geen tijd om op het Malieveld te gaan demonstreren. Natura 2000 is ook zo’n onbegrijpelijk feest. Van staatsecretaris Bleeker hoeft de sector niets te verwachten. Die waait met alle winden mee. Het schandaal rond de ontpoldering van de Hedwigepolder is zijn meest recente stunt. Het zal lange tijd duren eer alle Haagse kruikenduikers constructief zullen gaan meedenken met de nationale visserij.

Zo zien onze 'Mannen van de zee' er uit. Zelfverzekerd, vakkundig, respect voor de natuur en vooral integer. (Bron: Dansen op zee met Urkers)

Wanneer vindt er kentering van het tij plaats?
Op de Waddenzee is het altijd een mooi gezicht, maar voor de visserij wordt het hoog tijd om dit mee te mogen maken. Graag geef ik enkele suggesties voor een ‘Kenteringscommissie’.

Koop publiciteit
Laat documentairemakers aan boord van de Belgische en Nederlandse schepen filmen wat de echte mannen van de zee uitvoeren. Dan komen er veel betere beelden op de buis dan wat ‘The deadliest catch’ de kijker laat zien. Ook dienen de gezondheidsgoeroes van allerlei informatie voorzien te worden. Die moeten juist in de damesbladen gaan verkondigen hoe gezond vis is. Daarnaast moet het rijke smaakpalet kenbaar gemaakt worden van alle platvissoorten die uit de Noordzee gehaald worden. De consument heeft geen flauw idee wat er uit de zee komt. Het woord ‘schol’ kan men nauwelijks goed spellen.

Richt een eigen NGO op
De organisatiestructuur van zo’n lichaam is verbazingwekkend goedkoop. Sponsors zijn snel gevonden mits de doelstellingen integer en helder worden gepubliceerd.

Maak een seizoensviskalender
De zoveelste zult u denken. Deze kalender moet de groeiseizoenen van de vis goed ik kaart brengen en daarmee ook de aanzienlijke smaakverschillen. Welke consument weet nog wat het aardbeien seizoen is, laat staan dat men iets weet van het visseizoen. Het enige dat de consument kent is Vlaggetjesdag. De dag dat de haringconsumptie weer forse impulsen krijgt.

Bewerk de basisscholen
Stort de schoolbanken maar vol met illustratiemateriaal en zorg voor een lange lijst met mogelijkheden om open dagen te bezoeken. Niet alleen tijdens de vlootdagen maar ook de scheepswerven en verwerkende industrie moeten van de partij zijn.

Ontruimingsplan voor het Productschap Vis.
Graag wil ik een suggestie doen om snel orde op zaken te stellen bij het Pvis. Het door de vissers zelf gesponsorde productschap waarvan het rendement voor de Nederlandse visserij bijna tot 0 is gedaald.
Laat de echte ‘Mannen van de zee’ bij het Productschap maar eens een ontruimingsoefening uitvoeren met een redelijk permanent karakter. Er zullen genoeg gespierde vrijwilligers te vinden zijn. Dat is veel leuker dan met maffe bordjes rondlopen op het Malieveld. Dan sein ik de pers wel in. Die telefoonnummers heb ik onder de ‘V’ van Vaag staan in mijn telefoonklapper.

Ik zie het opruim ritueel al voor me. Met krakend geweld worden de bureaus buiten geplaatst en de stoffige vloerbedekking gereed gemaakt voor de grof vuil ophaaldienst. Ik heb Avalex al gebeld dat binnenkort de stoep van de Treubstraat redelijk vol zal staan. Grof huishoudelijk afval kost slechts € 95,00 per ton.

Een schijntje.

Als wij zo door blijven suffen zal schol deze prijs ook wel halen.

Het wagenpark van de Pangasius producenten in Vietnam zou niet misstaan op de parkeerplaats van Kasteel Wassenaar tijdens de chique nieuwjaarsreceptie van het Productschap Vis

Wordt mei de alikruiken maand?
Als de Alikruik vissers volgende maand ook een leuk bedrag doneren van vier tot vijf nullen dan wordt de maand mei toch uitgeroepen tot de Alikruiken maand? Simpel, zo zit de viswereld in elkaar dus.
Wat heeft de Nederlandse visser nog aan het Productschap vis?
Deze handelswijze van het Productschap Vis rechtvaardigt naar mijn mening in hoge mate onmiddellijke opheffing. Men eet van twee wallen. Enerzijds door de verplichte afdracht van de besommingen van onze eigen vissers, anderzijds door gesponsorde campagnes te voeren die niet helemaal de belangen van dezelfde vissers dienen.
Naar ik begrijp worden de bezuinigingsonderhandelingen van ons Kabinet na de Paasdagen weer hervat. Premier Rutte heb ik zojuist getwitterd dat zij dit onderwerp bovenaan de bezuinigingsagenda moeten plaatsen.
Het Productschap Vis:
· Behartigt tegengestelde belangen
· Presteert matig naar onze eigen vissers toe
· Is omkoopbaar
· Wentelen zich in het Haagse pluche ver van de sector
De visser werkt zich krom voor het Productschap terwijl hij zelf verlies lijdt!
Naar schatting stort iedere Nederlandse kotter per jaar zo’n € 8 tot 15.000 verplicht in de clubkas van het Productschap, terwijl de visser juist nu enorm op de kosten moet letten. Het rendement van deze jaarlijkse storting is dusdanig gering dat het meer lijkt op een Woekerpolis. Van de helft van deze bijdragen kan men gemakkelijk een eigen Ngo oprichten die de werkelijke belangen behartigt van alle vissers vanaf Cadzand tot aan de Eemshaven toe! Ik heb nog wel model statuten in de la liggen om snel een Ngo-tje op te richten. Mijn buurman is notaris en die wil best wel een weekend doorwerken voor het goede doel. Dan maai ik een jaar lang zijn gras als tegenprestatie. Zo krabt het anker aan twee kanten!
Visbureau geeft zeer eenzijdige maar vooral rammelende informatie
Op haar website staan de linkjes waar plaatjes en filmpjes bekeken kunnen worden. Hierop valt duidelijk het Vietnamese gepruts op voedselveiligheid gebied te zien. De Pangasius propagandafilm van Fish Partners geeft een vermakelijk beeld. Nu maar hopen dat de traceerbaarheid, verificatie van gegevens, competentie van het personeel en overige CCP’s afdoende geborgd zijn.

Phuc Luu van Fish Partners voert enthousiast en deskundig het woord.
Deze brave man, die zijn nagels best wel schoon mag maken en vergeet bedrijfskleding aan te trekken als hij vis in zijn handen neemt, begint zijn betoog met een prutvis in de hand en op de achtergrond Nederlandse viskisten…Hij vindt de Pangafilets stevig. Dan moet hij maar beter op de Nederlandse visveilingen rondkijken.
Wij hebben eerder gemeld hoe corrupt de voedselveiligheidscertificaten wellicht zijn die daar aan de muur hangen. Tijdens mijn laatste bezoek in Vietnam vond men het maar wat vreemd dat ik ook de kleine lettertjes ging lezen van die ingelijste documenten. Toen pas heb ik kunnen constateren dat men enorm sjoemelt met de scope (werkingsgebied) van zo’n certificaat. Dit is met een inspectietocht gemakkelijk vast te stellen als je maar weet waarop gelet moet worden. Zo simpel zit het certificaat circus in elkaar.

In Vietnam heeft men alles goed voor elkaar. Daar hangen alle voedselveiligheids certificaten al aan de muur. In Nederland loopt men een stuk achter...

“Ze kunnen voldoen aan de certificeringseisen, zoals ISO, HACCP, de Aqua Cap en Global Gap.”, aldus Phuc. Dat heb ik wel gezien daar. De bedrijven zijn nauwelijks certificaatwaardig te noemen.
“We moeten wel aan de certificaten voldoen omdat het een miljardeninvestering is etc.” Fout. De certificaten zijn oorspronkelijk bedoeld om de voedselveiligheid voor de consument te waarborgen. Phuc geeft wel de echte reden aan: De industrie ziet het commerciële belang van het verkrijgen van al deze certificaten in en zorgt er doodeenvoudig voor dat ze aan de muur komen. Gekochte certificaten? Hoe kun je zo slecht denken Velzeschurk!
Dan de mest. Die wordt niet over de rijstvelden als mest uitgestrooid. Hooguit als mineralenbron en bodemverbeteraar. Het slib in de vijver is vrijwel volledig gemineraliseerd. Wel zitten de restanten van de ‘geneesmiddelen’ in de mest. Mij werd immers verboden mestmonsters te nemen, dus zo brandschoon is dit spul ook weer niet.
Het slachtproces wordt eventjes overgeslagen. Dat die beesten 100% levend geslacht worden is niet zo’n sexy idee voor de consument. Zelf heb ik beelden van vissen die nog verkrampt rondzwemmen in de ontbloedingstank…
Beste meneer Phuc, laat eens een geaccrediteerde Nederlandse certificeerder met een onberispelijke reputatie een onaangekondigde voedselveiligheidsaudit uitvoeren bij uw leveranciers en uitgebreid vis- en bodemmonsters nemen. Pas dan geloof ik in sprookjes.
De consument loopt stevige voedselveiligheidsrisico’s, de beelden van het filmpje spreken voor zich.
Vers aanbevolen door ‘De mannen van de zee’
Luidt de aftiteling van dit propaganda filmpje.
Drie leugens op een rij:
· Deze vis is niet vers maar 17.000 kilometer oud
· De vis is geen zeevis maar een zoetwater moddervis
· De mannen in Vietnam kunnen niet vergeleken worden met onze eigen zeebonken:

Onze Noordzee vissers!

Wat is de opzet van BRC oorspronkelijk?
Zo rond de eeuwwisseling bleek dat veel supermarktketens bij dezelfde producenten over de vloer kwamen voor een inspectie. Dit leverde een onzinnig tijdverlies op bij zowel de producent als leverancier. Hiervoor werd een voedselveiligheidsstandaard in het leven geroepen waarvoor de producenten zich konden laten certificeren nadat er een audit door een door BRC goedgekeurd persoon had plaatsgevonden. Van oorsprong is dit schema bedacht om de producenten van huismerken voor de supermarkten een soort status te geven dat zij goed genoeg bevonden worden om voor het supermarkt huismerk te mogen produceren.

Een BRC audit (controle) kost snel 4 dagen voor het bedrijf zelf. Menig kwaliteitsmanager is hierdoor zwaar overspannen geraakt doordat hij of zij de werkdruk niet aankon die hiermee gepaard gaat.
Vrienden van mij beweren dat BRC een van de meest nutteloze, geldverkwistende en corrupte voedselveiligheidsstandaarden die er zijn.

De winkel moet er tip top uitzien. De klant moet even niet in de kantoren of in het magazijn kijken, dan slaat vaak de schrik haar om het hart. Vaak worden in dit stukje van de voedselketen zeer veel grove fouten gemaakt op het gebied van voedselveiligheid als gevolg van zéér ondeskundig personeel.

De opzet was best wel efficiënt maar het instituut BRC is snel uitgegroeid tot een kind met een gigantisch duur waterhoofd. Het voedselveiligheidsschema is volledig zijn doel voorbij geschoten dat talloze slachtoffers bij het bedrijfsleven heeft opgeleverd en het gaat steeds verder weg staan van de warenwettelijke regels die er al zijn. U leest het goed: De opzet was goed. Inmiddels zijn er twee retailers uit dit circus gestapt en hebben maar hun eigen standaarden opgesteld die ongetwijfeld veel beter zijn Tesco en Marks & Spencer zijn wellicht de eerste schapen…

1.BRC Nutteloos?
Als ieder bedrijf zich aan de normale regels voor voedselveiligheid houdt, de General Food law, de EU verordeningen en de nationale wetgeving, dan is er vrij weinig aan de hand. Wel is essentieel dat het bedrijf een effectief verificatiesysteem in het leven roept om hun afnemers de garantie te geven dat men het wil en kan. Goed management is een vereiste. De NVWA ligt regelmatig in een deuk om de zwaar betuttelende regeltjes die de BRC en hun auditoren de bedrijven oplegt. De mening dat het beter is om regels van bovenaf op te leggen effectiever is dan eigen regels, gebaseerd op de principes van HACCP heeft hier nadrukkelijk postgevat. De NVWA (Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit heeft zelfs geen enkel positief verband kunnen aantonen tussen BRC gecertificeerde bedrijven en bedrijven die normaal hun werk doen. Men constateert maar al te vaak dat bedrijven meer bezig zijn met onzinnig papierwerk dan het werkelijk bezig zijn met voedselveiligheid. Men vergadert zich suf, terwijl in de productie van alles fout gaat en de ondeskundige medewerkers gewoon aan hun lot worden overgelaten.

Er kan inmiddels een boek geschreven worden over de meest waanzinnige en nutteloze opmerkingen die de auditors hebben gemaakt die totaal niet relevant zijn voor de voedselveiligheid. De laatste meest idiote opmerking die ik hoorde was dat de auditor vond dat de rvs klembeugels voor een TL kap ook met een soort kooiconstructie afgeschermd moesten worden. Om te voorkomen dat er metaal in het product komt. De auditor is inmiddels onder behandeling gesteld. Meer recent hoorde ik dat een BRC auditor een ‘minor’ gaf vanwege het feit dat de maaswijdte van het haarnetje te groot was. Echt gebeurd!

ISO 22.000 is veel effectiever! Dit is een management-management systeem dat er vooral op gericht is de organisatie die dingen te laten doen die men zelf heeft opgezet. Van het opstellen van meetbare directiedoelstellingen, het beschikbaar stellen van middelen tot aan een goede interne controle systeem op het geheel. Dit is een meer volwassen systeem dan de schoolse regeltjes die BRC van bovenaf oplegt. Inmiddels heeft BRC ISO al een klein beetje na geaapt door meer nadruk te leggen op directieverantwoordelijkheid.

2.BRC geldverkwistend?
Jaarlijkse audit. In tegenstelling tot ISO vindt BRC het noodzakelijk dat er ieder jaar een complete audit uitgevoerd moet worden. Kost snel € 4.500. Het bedrijf is er ook snel 4 dagen mee zoet, niet om alles te verbergen maar meer om de gigantische berg papier in orde te maken. Er zijn zelfs bedrijven die speciaal voor BRC iemand voor in dienst moeten nemen. Intussen laten ze de wettelijke regels maar lopen.

Voedselveiligheid draait vooral om de acties en deskundigheid op de werkvloer. De nadruk moet niet liggen in het volgen van onzinnige en tijdrovende regeltjes.

Verplicht de papieren standaard aanschaffen a € 120 Om de paar jaar verschijnt er weer een nieuwe versie van de BRC regels die de bedrijven in huis moet halen. Ieder bedrijf is verplicht om de BRC standaard in huis te hebben dat gewoon een paperback werkje is van 121 pagina’s . Geen kopie wordt er nadrukkelijk aan toegevoegd.
De plus status
Een bedrijf kan kiezen om de plus status te halen, vergelijkbaar met een VIP kaart. Er wordt dan een onaangekondigde audit uitgevoerd met als gevolg dat soms de meest waanzinnige zaken opgespoord worden die helemaal niets met voedselveiligheid te maken hebben. Stof op een afvoerpijpje, haarnetje in een verkeerde kast en een gaatje in het plafond zijn een paar idiote voorbeelden die mij zo te binnen schieten.

Auditors die niets vinden worden door sommige certificerende bureau’s teruggestuurd met de mededeling dat er toch iets gevonden moet worden.

3.BRC corrupt? Mijn vrienden beweren van wel!
Wellicht een krasse uitspraak, maar een korte rondgang door niet West Europese landen leert al snel dat de waarde van het BRC certificaat waardeloos is. Vrienden van mij zeggen dat deze gewoon gekocht worden. Dit hebben ze me zelf gezegd in Vietnam in 2010. BRC doet ogenschijnlijk niets aan deze vermeende corruptie. Men voelt zich veel veiliger in Dartmoor street in Londen. Een van de meest chique straten en zuiden van James Park en op steenworp afstand van de Westminster Abbey.
Dan is er een ‘Schoftenboek’ op de site, die meldt wanneer een certificaat verlopen is van een BRC deelnemer en de BRC klant op een gruwelijke manier voor schut zet. Gestapo praktijken naar mijn idee. Een afnemer is er zelf voor verantwoordelijk om te verifiëren of het certificaat van zijn leverancier in orde is. Dit is een heel normale regel die ook stevig verankerd is in ISO 22.000.
Tussentijdse wisseling van auditor tijdens de looptijd van het certificaat is een van de meest idiote regels die er bestaan. Dit biedt de mogelijkheid dat minder strenge auditbureau, lees: bureaus die maar wat aanklooien hun kans zien om nieuwe klanten te werven. Dit werkt corruptie in de hand en is een zeer bedenkelijke regel.
Kijk eens naar de hygiëne en deskundigheid van de retailers zelf!
Complete hordes voedselanalfabeten en culinair gehandicapten lopen er als winkelpersoneel rond. Vaak is de supermarkt manager niet veel beter.

Er is zelfs een BRC schema voor verpakkingsmateriaal producenten!
BRC heeft hier een tweede schema voor bedacht, het BRC/IOP (Institute of Packing) nKennelijk bedoeld om het Engelse verpakkingsinstituut uit de moeilijke tijden heen te loodsen. Een tweede circus voor de toeleveranciers van verpakkingsmaterialen. Kan gewoon met de bestaande EU wetgeving afgedaan worden. Maar ja, de klanten eisen dit gewoon.

Aanpassing regels vanwege te weinig aanmeldingen?
Boze tongen beweren zelfs dat BRC mogelijk een paar idiote eisen van de BRC 6 versie laat vallen omdat het aantal aanmeldingen in 2012 drastisch is afgenomen. Als dit waar blijkt te zijn, dan is het laatste beetje integriteit van de schemahouder volledig verdwenen.

ISO 22.000 is intelligenter, goedkoper en meer integer!
Dit is de management norm die de gehele keten bewaakt. Als zij zich gewoon aan de EU verordeningen houden en zorgen dat alles traceerbaar is, dan is er werkelijk niets aan de hand. ISO 22.000 dekt dit feilloos af. Hiervoor worden de FSSC 22.000 randvoorwaarden wel stevig aangepast.

Waarom BRC gevraagd wordt?
Veel producenten zien zich terecht gechanteerd door hun afnemers. Die stellen het BRC certificaat gewoon als eis voor levering. Ook weer zo’n corrupte regel. Immers, hun eigen club, beheert dit schema en die moet toch in tact gehouden worden? Als dit geen belangenverstrengeling is, ben ik een boon die overigens niet erg heilig meer is.

Kortom: Stoppen met BRC en IFS
Naar mijn idee moet dit hele BRC en IFS circus kritisch aan de kaak gesteld worden en zal de voedingsmiddelenindustrie zich op eenzelfde manier moeten verenigen als de retailers dit al gedaan hebben. Men zal zeer snel concluderen een goede opzet van het ISO 22.000 met het daaronder gehangen FSSC 22.000 ruimschoots voldoende is om voedselveilig te produceren. Dit zal aanzienlijk schelen in de kostprijs. Basisvoorwaarde is wel dat het management serieus de zaken aanpakt.

De NVWA en ondergetekende zullen dit feestelijk toejuichen.

Een kistje spiering op een markt in Turkije. In ongekoelde toestand is het belangrijk deze visjes binnen 24 uur te consumeren en vooraf goed te bakken of frituren. Een delicatesse!

Dit ruikt naar straffeloze ambtelijke willekeur
Een hele bedrijfstak bereidt zich op legitieme gronden voor, varen netjes uit op maandagochtend en maken achteraf gezien onnodige maar vooral aanzienlijke kosten. Wie gaat dat allemaal betalen? Ik vrees de visser zelf.

Ik begrijp een paar dingen niet en helemaal niet welke kant de ambtelijke molens opdraaien. Richting Ngo (Niet-gouvermentele organisatie) of richting vissers?

Als op 14 maart een proefvisserij gedaan is en een bestandsopname van de hoeveelheid spiering dat rondzwemt, dan heeft men dit toch wel vakkundig uitgevoerd of niet? Kennelijk wel, want de vergunning voor de visserij werd prompt verleend.

De Vogelbescherming trekt aan de bel en hupsakee, de vergunning wordt een paar uur later maar ingetrokken. Is de Vogelbescherming met een goede onderbouwing gekomen? Hebben de ambtenaren liggen snurken door niet alle feiten op een rijtje te zetten en een evenwichtig besluit inzake de spieringvisserij te nemen? Aan beide kanten is grandioos geprutst naar mijn bescheiden mening.

Intussen zijn de spieringvissers keihard terug gefloten waarbij meteen gedreigd werd met boetes van wel € 75.000!

Bestuurlijke dwaling
Zelf ben ik van mening dat een jurist hier wel een zaak van kan maken op grond van onbehoorlijk bestuur. Schadeclaim neerleggen en meteen pleiten voor een ambtenaren opruim actie. Maar daarvoor moeten de vissers zich gaan organiseren. Bij het Productschap hoeft men niet meer aan te kloppen. Die zijn te druk met zichzelf in de weer om te overleven en andere mooie baantjes op te zoeken.

Wat is spiering eigenlijk?
De Osmerus eperlanus is een klein mooi zilverkleurig visje dat vooral in scholen zwemt en veel voorkomt in open water zoals het IJsselmeer. Het wordt gevangen vooral voor de Franse en Spaanse markt waar men dit visje bakt of frituurt en met kop en al opeet. Dit visje staat ook aan het begin van de voedselketen en dient als voedsel voor roofvissen en vooral de vogels.

Wat is het werkelijke probleem
De overgevoeligheid van de ambtenarij voor pressiegroepen, zoals de Vogelbescherming er kennelijk eentje is. Veel effectiever en eerlijker is om met feiten en harde cijfers te werken. De bestandsopnames van 14 maart (proefvisserij) hebben dit toch wel aangetoond? En dan de reden voor het intrekken van de vergunning. Om de visdief te sparen! Mijn broek zakte weer spontaan af. Wat een treffende overeenkomst. De visdief is een vogel die het meest lijkt op een klein uitgevallen krijsende zeemeeuw. Het is een stern achtige met een gevorkte staart. Best een mooi vogeltje om te zien. Maar om een bedrijfstak hiervoor op te offeren gaat mij mijlen te ver.

Onze bestuurders denken nog steeds dat vissers milieucriminelen zijn met zwaar misdadige trekjes. Deze stelling is voor de zoveelste keer bevestigd.

Dit onderstreept temeer dat de echte visdieven zetelen in het ambtelijke pluche onder liefkozingen van de milieupressiegroepen.

De zuurkoolproducenten gebruiken veel zout. (1%) Het is te hopen dat de Poolse klojo's niet bij hun zijn langsgeweest. Een totale recall lijkt dan de enige oplossing.

Wat deed gewoon zout bij de bakker?
De bakker waar dit foute zout is aangetroffen is primair verantwoordelijk voor wat hij inkoopt en de bekeuring hoort op zijn bord gelegd te worden. Als de bakker volgens de hygiënecode had gewerkt of beter nog, een eigen voedselveiligheidssysteem gewerkt had zoals ISO 22.000 dan was deze calamiteit gewoonweg onmogelijk geweest. Zover is de industrie helaas niet. Dat ISO 22.000 veel beter werkt dan de corrumperende IFS en BRC voedselveiligheidsschema’s zal de industrie de komende jaren wel achter komen.

De NVWA had bakkerszout moeten aantreffen en geen gewoon keukenzout. Oh, misschien was dit zout bedoeld om in de croissants te gaan of in andere gebaksoorten van twijfelachtig allooi. Bakkers staan bij mij niet bepaald bekend als witte ridders die met gezondheidsvaandels lopen te zwaaien. Zie de column nummer 1205. Wel moet ik toegeven dat de bakkerijsector als enige doelbewust bezig het zoutgehalte in hun producten stelselmatig te verlagen. Het jodiumgehalte wordt hierdoor wel stelselmatig verhoogd om de uiteindelijke concentratie wel gelijk te houden. Hier kan de vleeswaren- en snackindustrie een voorbeeld aan nemen.

Is strooizout wel zo slecht?
‘Het zal geen gevaar opleveren voor de volksgezondheid’ zal de NVWA weer gaan reutelen. Dit is de standaard kreet die men doet als de consument niet binnen twee minuten omvalt na consumptie van een vermeend giftig product. Dat heeft Dirk Meijer ook geroepen tijdens de uitzending van Kassa! van 18 december 2011, waarin aangetoond werd dat er nogal wat illegale ‘pesticiden’ zoals Trifluralin en Chloropyrifos in de Vietnamese Pangasius vis gevonden werd.

Zelf geloof ik niet dat het zout acuut verontreinigd was. Hooguit wat meer kalium- en magnesiumzouten erin en dat kan geen kwaad. Kwalijker is dat het zout niet gedekt is door een of ander voedselveiligheidssysteem. Dat zijn de risico’s. Die Poolse klojo’s hebben nergens naar gekeken. Er kunnen best productvreemde delen in het zout zitten, zoals metaal, hout, plastic chemicaliën en ander ongeregelde troep. Het verpakkingsmateriaal kan ook illegaal zijn, zodat er weekmakers in het zout terechtkomen. De traceerbaarheid kan ook volledig zoek zijn. Hiermee wordt de aansprakelijkheid voor voedselveiligheid automatisch bij de bakker neergelegd. Als er een schadeclaim binnenkomt, dan is hij meteen gruwelijk aan de beurt. Geen enkele verzekeraar zal dit afdekken.

Het Poolse Klojozout kan het beste voorzien worden van dit etiket.

Waarom Pools zout?
Gelet op de hoeveelheid zout die een bakker gebruikt zal de kostprijs daarvan nauwelijks te zien zijn in zijn eindproduct. Onbegrijpelijk om te gaan klooien met zout. Bloem, boter, suiker en eiproducten zijn de ingrediënten waar het allemaal om draait. Ben toch benieuwd welke Nederlandse importeur van  ingrediënten deze streek geleverd heeft. Ik heb al een vermoeden.

Nederlands zout blijft veilig
In Nederland barsten wij van het zout. Akzo is er groot mee geworden en weet wat voedselveiligheid is. Akzo ontwikkelt ook zoutsoorten met verlaagd natriumgehalte en doet daar veel research in. Waarom Pools klooizout kopen? Zelf krijg ik spontaan water in mijn schoenen als ik zakken aantref in een of ander grondstofmagazijn met lettertjes erop in een Slavische of erger nog, Aziatische taal erop. Laten die arme stakkers toch zelf die rommel opeten.

Is importvoedsel wel slechter dan Nederlands fabricaat?
Per definitie luidt het antwoord ja. Nergens ter wereld worden de voedselveiligheidsregels zo goed nageleefd als in Nederland, Duitsland, Denemarken en Estland. Daar heb ik groot vertrouwen in, mede naar aanleiding van  feiten die ik zelf waargenomen heb. In alle (ook Europese landen) is het vaak een janboel, zowel bij de handhavende overheden als in de industrie.

Ik zal altijd ontkennen dat ons land schurkvrij is. Ik kom nog genoeg gepruts tegen.
Het buitenland overtreft vaak de meest boze dromen. Er komt heel wat op ons af binnenkort. Dat voorspel ik u. Vooral Zuid Oost Azië is weer met de nodige creatieve acties bezig.

De voedselschurkenstaten zullen straks veel van zich laten horen!

Ondanks dat dit product oudbakken is, ziet het er lang niet beroerd uit. Daar zijn weer voedingsmiddelentechnologen voor nodig

De truc met de deeglaag
Het etiket vermeldt braaf dat het gehalte Hoki maar liefst 94% bedraagt**. Nu beseft een doorgewinterde consument best wel dat het misschien ietsjes minder zal zijn, maar dat er 28% deeg van de vis afgeschraapt kan worden overtreft haar meest boze dromen. Wanneer ik de deegmassa vanuit de kale vis omhoog reken kom ik tot een gewichtstoename van maar liefst 39%! Helemaal nauwkeurig is die laatste berekening niet omdat er tijdens het bakken vocht uit de vis treedt.

**De warenwettelijke bepalingen gaan uit van de rauwe vis bij de berekening van de deeglaag. 6% deeg neemt snel 25% water op dat in ruime mate uit de vis komt als deze voorgebakken wordt. Eerlijker zou zijn als de Warenwet datgene op het etiket laat zetten wat de consument werkelijk koopt en in de pan legt.

De E nummer grap die er niet is
Er worden geen additieven gebruikt die een E nummer hebben en toch vermeldt men: ‘E-nummers zijn door de EU goedgekeurde hulpstoffen’. Ik vind het prima dat de consument een beetje bang gemaakt wordt voor deze vreemde vis door iets over E nummers te roepen.

Nu weet ik niet hoe lang ik de ovenschaal moet voorverwarmen. De helft van de druktekst is weg gevallen. Spaart drukinkt zo. Zo te zien is mijn lekkerbek al veranderd in Kibbeling. Nu ben ik de kookdraad kwijt. Als ik het lekkerbekje een paar keer omdraai in de koekenpan dan ligt geheid al het deeg er naast. Zo stevig was dat ook weer niet gebonden met de vis.

Het vreemde kruidenzakje
Deze bevat naar verluidt maar liefst 7 aromadragende stoffen en toch moet er visaroma bij? Douwe Egberts voegt toch ook geen koffiearoma toe aan de koffiebonen? (Voor koffie geldt als enige product het verbod vanuit de Warenwet dat toevoeging van een producteigen aroma verboden is)

Waarom visaroma toevoegen? Is die vis soms bedorven of zo? Zit er een prutsmaak aan dan? Nee ik vrees dat dit aromatisch gepruts is.

Een vreemd visje
Deze Hoki wordt kennelijk in de buurt van Nieuw Zeeland gevangen en is door Greenpeace op de rode lijst gezet terwijl MSC deze vangst toch gecertificeerd heeft op de een of andere manier. Wat mij betreft komt deze vreemde snoeshaan op geen enkele lijst voor. Waarom een visje eten die 18.000 kilometer gereisd heeft terwijl onze eigen Noordzee uitpuilt van de vis? Laat die Nieuw Zeelanders dit zelf maar lekker opeten.

Vreemde ingrediënten
Gehydroliseerd koolzaad eiwit. Ik wist niet dat uit koolzaad naast raapolie (dat hopelijk niet teveel van het schadelijke erucazuur bevat) ook eiwit gewonnen wordt. Waarom niet eigenlijk. Eiwithydrolisaten geven een lekkere ‘bouillonachtige’ smaak aan het product.

Waar komt de naam Lekkerbek vandaan?
Volgens Gerrit Bos van de ‘Urker Vishal’ op Urk is de naam afgeleid van de eetgewoonte van de normale wijting die bij uitstek de meest geschikte en lekkerste vis is voor een lekkerbek. Die vis is kennelijk erg kieskeurig en gedraagt zich niet als een soort afvalbak, zoals een Kabeljauw. Hierdoor is de smaak ook bijzonder verfijnd. Nadeel is dat de ruggegraatjes lastig bij het fileren te verwijderen zijn.

Voedselanalfabeten denken dat een lekkerbek een of andere vissoort is. Het is een fantasienaam van een bereid product dat hoogst waarschijnlijk vis als hoofdingrediënt heeft. De producent is helemaal vrij om erin te stoppen wat hij goed vindt. Een eetbare oude lap zou ook zomaar kunnen.

FAO81 is een vangstgebied rond Nieuw Zeeland. Het is maar dat u het weet. (bron: voedingscentrum)

Weet de Jumbo wel waar de Noordzee ligt?
Volgens mij strekt de nautische kennis van de Veghelse inkopers alleen maar tot de locatie van de Zuid Willemsvaart. Iedereen weet toch dat er in onze eigen Noordzee véél lekkerder vissoorten rondzwemmen die tot een lekkerbek om te toveren zijn dan die vreemde ‘Macruronus novaezelandiae’ die van de andere kant van de wereld komt? Vis vanuit de Noordzee heeft veel minder ‘foodmiles’ achter de kieuwen, het is per definitie verser en nog goedkoper ook. Greenpeace en de mede anti visserij lobbyisten doen de consument geloven dat de Noordzee een kaal geviste zee is met alleen maar scheepswrakken en betonblokken(!). Het tegendeel is waar op de betonblokken na uiteraard. Ze moeten de aanvoergegevens maar eens trachten te bestuderen van de Nederlandse visveilingen.

De consument moet kiezen voor Noordzeevis van vertrouwde kwaliteit:

• Die vis heeft geen 18.000km moeten reizen maar hooguit 200km
• Noordzeevis heeft geen visaroma nodig!

“Hallo pap, die vis die jij diepgevroren meegegeven hebt was toch een schol hè?”

“Dat kun je zien aan die rode stippen op zijn vel Marcel. Het is een grote jongen. Dit noemen ze een tweetje.”

“Dan ga ik een lekker scholletje eten”, klonk het hongerig. “Weet je, mijn kamergenoten zijn dit weekend niet thuis, dus kan ik nu mooi een visje gaan bakken. Anders wordt iedereen boos.”

De volgende dag klonk weer de telefoon: “Pap, de schol is nu ontdooid. Hij is wel groot hoor. Moet ik er wat aan doen voordat ik hem ga klaarmaken?”  Pap weet dat de meeste kamerbewoners niet zo vaardig zijn om zelf te koken en werd zoveel mogelijk goede raad gegeven om zoonlief aan de visconsumptie te krijgen.

“Knip de staartvin en de zijvinnen er maar af. Zoals je ziet is de kop er al af gehaald door die aardige visser die het voor mij panklaar heeft gemaakt.”

“Pap, moet ik die vis nog spoelen?”

Alleen in de serie 'The deadliest catch' vaart men met dergelijke gammele 'rinky dinky' bootjes. De moderne Noordzeevisser heeft een goed uitgeruste boot waar de voedselveiligheid wèl gegarandeerd wordt.

“Welnee die is aan boord al gespoeld en meteen ingevroren. De vis is zo vers dat hij nog niet eens naar vis ruikt.” Deze vis was inderdaad nog zo vers dat er geen spoortje bederf te ruiken was in de kieuwen. Een plaats waar de meeste bederfbacteriën zich bevinden.

“Op het Internet lees ik dat er ook eitjes in de vis kunnen zitten. Die mag ik niet eten?” Toch wel prettig dat op Internet over schol geschreven wordt. Zo wordt de jeugd op digitale manier kookwijs gemaakt.

“Die eitjes heten gewoon kuit, Marcel. Dat kun je rustig meebakken en opeten. Er zit veel smaak aan en het is reuze gezond.”

“Ik haal het er toch liever vooraf uit hoor. En eh, zitten er ook graten in de vis, kan ik die zomaar meebakken?

”Enigszins uit het veld geslagen antwoordde Pap: “Ja hoor er zitten graten in die je gewoon mee kunt bakken. Gewoon de hele schol in een keer in de ruime roomboter met wat olie en zo’n 5 minuten per kant bakken. Eerst de onderzijde van de vis en dan de bovenkant.”

“Wat is de onderkant?”, klonk het onzeker.

”Dat is de witte kant”

“Nou pap, bedankt, ik ga even het internet op en meteen die lekkere schol bakken. Ik ga mijn vrienden meteen MSN-en hoe het gesmaakt heeft. Doei!”

De volgende dag meteen even gebeld.

“Die schol? Oh ja, die was lekker hoor. Had wel verwacht dat we met z’n tweeën op konden. Maar dat was niet gelukt.”

Vreemd, er was toch niemand thuis dat weekend? Zou Marcel dan tóch een vriendinnetje hebben? Iemand die óók van vis houdt? Die meid kan niet meer stuk bij haar aanstaande, mogelijk toekomstige, eventuele schoonvader.

Prettig gestemd heb ik mijn zondag kunnen vieren.

Zó ziet een panklare schol uit. Compleet met afgeknipte vinnen en roeststippen. In de roomboter bakken, hmmm!

Waarom moet een bakker vetten gebruiken?
Vraagt u zich af. Het antwoord ligt voor de hand. Om het aanbakken te voorkomen natuurlijk. Er is uiteraard meer aan de hand. Om bladerdeeg te kunnen maken, ook wel korstdeeg genoemd, moet de banketbakker hard vet gebruiken. Dit vet wordt tussen de lagen deeg heen gewalst (getoerd) zodanig dat er wel 700 laagjes deeg ontstaan waar een gesloten laagje vet tussen zit. Tijdens het bakproces zullen de laagjes afzonderlijk een beetje gaan rijzen en daardoor een luchtig product creëren dat vele laagjes hoog is. Met zonnebloemolie pasteitjes maken gaat hem niet worden beloof ik u. Een bakker kan gekoelde reuzel nemen maar eenvoudiger en goedkoper is het om gehard plantaardig vet te nemen.

Het consumeren van feestelijk gebak levert niet altijd vreugdevolle gezichten op. De cardioloog weet dit als geen ander!

Korstmargarine heet dat zo mooi in bakkerstermen. Een zwaar geknutseld vet dat ervoor zorgt dat uw LDL (Low Density Lipid) Cholesterol gaat pieken. Neem daarbij de stevige hoeveelheid suiker dat vaak in banketproducten zit en uw cardio vasculaire feest kan rampzalige proporties aannemen. Dit geharde plantaardige vet bevat ook een hoog gehalte aan transvetzuren. Dit zijn vetzuren die lijken op normale vetzuren maar zijn in ruimtelijke zin ‘omgeklapt’ ten opzichte van de normale (cis-) vetzuren.
Vet is ook een drager van de talrijke aromastoffen die een moderne banketbakker in zijn producten doet. De roombotergeur is een van de meest onschuldige.

Banketspijs is nep amandelspijs
Weer wordt de naam van de hard ploeterende banketbakker door het slijk gehaald door een nepproduct de aanduiding ‘Banket’ mee te geven. Dat banketspijs naar mijn mening zelfs gezonder is (zie column 501 van 22 januari 2005) http://www.scientanova.com/2005/01/22/501-de-witte-bonen-staaf-mmm-lekker-gezond/ doet niet ter zake. Nep is nep.

Bakkershoning is gewoon verprutste honing
Honing moet volgens de Warenwet voldoen aan twee belangrijke wettelijke bepalingen. Het moet nog natuurlijke enzymen bevatten (de diastase index genoemd), ten teken dat de honing niet verhit is geweest. Verder mag de honing geen producten bevatten die ontstaan door verhitting. Deze stof heet Hexylmethylfurfural (HMF) en er mag niet meer dan 80ppm van deze stinkende stof in voorkomen. Artikel 13 van het Warenwetbesluit Honing is hier erg duidelijk over: dat deze honing een vreemde smaak of geur kan vertonen, of begonnen is te gisten of heeft gegist, of is oververhit.
Sporadisch wordt deze honing in een supermarkt van twijfelachtig allooi aangetroffen. Het is donker en het stinkt gewoon tegen je op.

Gebak voor een ongezond feestelijk moment
Moet er niet aan denken dat ik op mijn werk iedere week een gebaksdoos voor m’n neus krijg met dito rekening. Dit is de snelste manier om helemaal dicht te groeien. Deze feestelijke dingen bevatten zo’n beetje alle ingrediënten die niet goed voor de mens zijn: Veel vrije suikers, verzadigde vetten, aroma- en kleurstoffen, vruchtenpulp van een bedenkelijke kwaliteit en soms veel eieren. Onze spijsvertering werkt zich een slag in de rondte om deze kleffe zooi op een verantwoorde manier weg te werken.

In Beilen heeft men echt feestelijk gebak. De Beiler kontjes. Mierzoet, erg fout maar wel een smaakvolle zonde.

Hoe donkerder het brood hoe gezonder
Dat zit bij menig consument rotsvast verankerd tussen de oren. De bakker heeft hiervoor mooi donker bruinbrood in het leven geroepen. Dit is gewoon geverfd brood. Niks, extra volkoren meel erin. Gewoon caramel als kleurstof erbij. Dat heet dan heel fraai ‘moutmeel’. Zeg maar gerust ‘foutmeel’. En de argeloze ‘Libelle en Story lezende consument’ maar geloven dat dit het recept voor een lang leven oplevert.

De legendarische crematoriumcake
Dit bevat vrijwel altijd een stevige hoeveelheid gehard plantaardig vet, ruime hoeveelheden suiker en eieren. Wel erg lekker maar in voedingskundig opzicht zo fout als twee deuren. Ironisch genoeg wordt cake steevast geserveerd na afloop van een begrafenis of crematieplechtigheid. Zo houdt de begrafenisondernemer zijn omzet op de langere termijn wellicht op peil.

De knappe dochter van de bakker
Van als deze gruwelproducten die de bakker maakt kan een genetisch effect wel haast niet uitblijven. De spreekwoordelijk lelijke dochters van bakkers onderstrepen deze hypothese wellicht. Dit kunt u zelf checken door aan de bakker te vragen of hij bokkenpootjes heeft. “Dan heeft u wel een érg knappe dochter!” roept u dan, met de deurklink in de hand.

]]> http://www.scientanova.com/2012/02/12/1205-de-banketbakker-als-voorportaal-van-de-begrafenisondernemer-1205-de-banketbakker-als-voorportaal-van-de-begrafenisondernemer/feed/